Kendini sevmeye yaşadıklarından başla.

Saat 04.30 burada deli gibi yağmur yağıyor.
Yürümekten yoruldum biraz bu kaçıncı yolum,
Kaçıncı turum,
Kulağımda çalan kaçıncı şarkı
Bilmiyorum.
Oturdum,
Oturduğum yer ıslak mı,
Hasta olur muyum
Bilmiyorum.
Uzaklardan,
Bir yerlerden sesler geliyor,
Sahiden,
Bu sesler nereden geliyor?
Tam iki buçuk saat oturmuşum orda,
Fark etmedim.
Kırıklıklarımdan,
Kızgınlıklarımdan kafamı kaldırıp
Etrafıma bakamamışım.
Bitti sandığım dünyanın hala döndüğünü,
Bulutların benimle birlikte ağladığını,
Yıldızların beni beklediğini,
Güneşin iki saat sonra doğacağını,
Bilememişim.
İnsan kendinden kafasını kaldırıp bakabildiğinde dünyaya,
Neler neler görebileceğini,
Fark edememişim.
Geç kalmanın saatle değil,
Yitirilen anılarla ölçülebileceğini,
Öğrenememişim.
Güneşin en karanlıklar arasından,
Mutlaka zamanı gelince çıktığını,
Görememişim.
İki kalbin,
Ne olursa olsun,
Olmak istediği yere ulaşacağına,
İnanamamışım.

İnsanları ve olayları,
Olduğu gibi kabul edemeyip,
Kendimi üzmüşüm.
Fazla değer verip,
Mutluluklarımdan fedakarlık yapınca,
Beni kırmalarına izin vermişim.
Hissettiğim gibi değil,
Düşündüğüm gibi,
Çoğu zaman düşünülmesi gerektiği gibi yaşadığım için,
Kendimi unutmuşum.
Sevmişim.
Hak etmemişim.
Ama iyi ki yaşamışım.
Şimdi kulağımdaki müziği keyifle dinleyebiliyorsam,
Yıldızları görebiliyorsam,
Güneşle selamlaşıp,
Yağmurla dans edebiliyorsam bu yüzdendir.
İyi ki yaşamışım.
Bu da bana ders olsun.

YORUMLAR( 0 )

YORUM EKLE